PENANG 15 februari tot 25 maart

Na het Chinese Nieuwjaar blijven we nog 6 weken in Penang. We voelen ons zo thuis in Georgetown en zouden er gemakkelijk kunnen blijven wonen, dus waarom dan niet gewoon wat langer blijven.  Het oorspronkelijke plan was om in de winter een landreis te maken naar het noorden van Thailand, maar daar is onlangs de regering gevallen met politieke onrusten als gevolg en het lijkt ons dan wel zo verstandig om die landreis even uit te stellen. Het doet trouwens deugt om eens wat langer ergens te blijven. Na 2.5 maand zijn we geen toeristen meer voor de mensen die op de jetty wonen en krijgen we meer contact met de lokale bevolking wat erg leuk en interessant is.

hier voor de Chew Jetty liggen we voor anker

Bij laag water is het niet altijd evident om aan land te gaan

Maar wat doen we  nu allemaal in Penang, wel dat is een goede vraag. Gewoon...vanalles en nog wat maar niet veel speciaals... Bijna alle dagen gaan we om 7.30  roti canai en thee (1.25€ voor ons twee) ontbijten met onze buren  Patrick en Elizabeth van ‘ SY-Labarque’. Na het ontbijt gaan Patrick en Dirk dan  meestal terug naar de boot en wandelen Elizabeth en ik door naar de markt. Daarna varieert het van dag tot dag, of we gaan op missie naar onderdelen voor de boot, materiaal, hebbedingetjes zoals een 12V  ledlamp voor in de kuip, of ... en soms zijn we gewoon een halve dag en 3 busritten onderweg voor een paar zakjes ‘anti kakkerlak’ poeder, het enige merk dat tot hiertoe snel en effectief werkt en zijt maar zeker dat we daar een dag voor over  hebben om dat aan boord te halen. Niet dat we al een echte kakkerlakplaag op de Narid hebben gehad, maar je weet maar nooit. Het mooie aan Penang is dat je er bijna alles kan vinden, voor jullie niet meer als normaal, maar wij moeten dikwijls 3 landen en vijf maanden wachten voor we vinden wat we zoeken.

 H.T.M.S KRABURI

.50 

Als echte Georgetowners houden we ook de evenementen agenda in ’t oog en gaan kijken naar de Japanse carnavalstoet, bezoeken deThaise oorlogsschepen die in de haven liggen aangemeerd en open zijn voor publiek, brengen een zaterdagmiddag door in de Penang Sports Club voor het mini-voetbal tornooi enzijn aanwezig op het  Womans World Squash Championship.  Nicol David, geboren en getogen in Penang is al zeven jaar op rij wereldkampioene en speelt dit jaar voor eigen publiek dus je kan je wel voorstellen dat dit een groots evenement is met een indrukwekkende openingsceremonie waarbij ze weer seriues wat vuurwerk uit de kast halen. Spijtig genoeg verliest Nicol David dit jaar van de Egyptische Nour El Sherbini en gaat de Engelse Laura Massaro in de finale met de titel lopen. Ondanks dat Nicol verloor was de finale toch erg spannend en hebben de Penangers er een mooi feest rond gebouwd.

Japanse carnavalstoet

het is al even leuk om naar het publiek te kijken als naar de stoet

Begin maart vraag ik aan Dirk wat hij er van zou denken om onze Narid in de jachthaven van Penang te gaan parkeren en in plaats van naar Noord Thailand op vakantie te gaan, eerst al eens per trein naar Laos af te reizen. Ik krijg daar niet meteen antwoord op, maar die zelfde middag begint hij aan de plafond van de voorste kooi. Gewoon even  één plafonddeel dat verrot is (zie brief aan Barry in ‘ een korte samenvatting’) vernieuwen, maar 3 uur later is de hele wand- en plafondbekleding uit de voorste kooi gesloopt. De wanden en plafonds in een Jeanneau  zijn allemaal bekleed met  skai waaronder een laagje schuimrubber, maar die schuimrubber is na 23 jaar helemaal vergaan en vergruisd. Zolang je nergens aankomt merk je er niet veel van, maar eens je er durft naar wijzen wordt het één grote stoffige boel. Dus tegen het einde van de dag is de voorste kooi helemaal gestript en gooien we de hele stofzooi van boord. Maar dan begint het pas. Hier in Penang kunnen we weliswaar zonder problemen nieuwe skai en schuimrubber kopen maar dat alles weer tegen de wand en plafond krijgen blijkt nog niet zo gemakkelijk. Twee dagen zitten we echt te sukkelen, houdt Dirk eenzijdige discussies met dienen ene die nooit antwoord en verknoeien we ettelijke meters materiaal, maar krijgen dan tenslotte toch de kneep te pakken. Een tiental dagen kraakt het stof tussen onze tanden en is het één grote ramp aan boord maar uiteindelijk mag het resultaat er zeker wezen. Al zeg ik het zelf, het ziet er zelfs echt goed uit maar hoe kan het ook anders, mijn ventje heeft twee gouden pootjes aan zijn lijf hangen en de beste assistente die hij kan dromen...

het begint bij 1 plafonddeel dat helemaal rot is

3 uur later! O shit what have I done?










verdomme wa zijn we goed hé!!!!

Tegen 25 maart wordt het dan toch tijd om ons geliefde Penang te verlaten. Onze Maleisiche visa loopt bijna af en we willen een visarun gaan doen in Thailand met nog een korte tussenstop in Langkawi.

Chinees Nieuwjaar 31 januari tot 14 februari

Chinees Nieuwjaar of Lentefeest (Chun Jie) is voor Chinezen het belangrijkste feest van het jaar. Het wordt dan ook niet alleen in het thuisland, maar in alle Chinatowns ter wereld uitbundig gevierd. Voor Chinezen luidt Nieuwjaar niet alleen het nieuwe jaar in, maar markeert het ook begin van de lente. Met spanning wordt afgewacht wat de grond in het nieuwe jaar zal opbrengen. Tegelijkertijd is Nieuwjaar een moment om tijd door te brengen met familie en vrienden en om uit te rusten van het voorbije jaar

Chinees Nieuwjaar valt vanzelfsprekend op de eerste dag van het nieuwe jaar. Voor Chinezen is dat echter niet 1 januari, maar ieder jaar een andere datum tussen 21 januari en 20 februari. Chinees Nieuwjaar valt immers altijd op de tweede volle maan na de winterzonnewende. In China is weliswaar net als hier de gregoriaanse kalender in gebruik, maar belangrijke feestdagen worden er nog altijd berekend aan de hand van de lunisolaire kalender, die dus niet alleen door de zon maar ook door de maan bepaald wordt. Boeren die op het veld werkten, hielden vroeger namelijk de tijd bij met behulp van de maan.

De Chinese jaartelling hangt verder ook nauw samen met de Chinese dierenriem. Die bestaat uit 12 dieren: rat, os, tijger, konijn, draak, slang, paard, geit, aap, haan, hond en varken. Aan elk dier worden er een aantal specifieke karaktertrekken toegedicht en ieder jaar staat in het teken van een ander dier. Zo was 2013 (of in de Chinese jaartelling het jaar 4710) het jaar van de Slang en is 2014 het jaar van het Paard. Dit dier betekent verrassingen in avontuur en romantiek en zij die geboren worden onder het teken van het paard zouden volgens de Chinese horoscoop vriendelijke, spraakzame, onafhankelijke en ongeduldige mensen zijn die goed kunnen communiceren.

Chinezen starten het nieuwe jaar graag letterlijk en figuurlijk met een schone lei. Op de 20ste dag van de 12de maand beginnen ze dan ook met de grote schoonmaak van het hele huis. Dat gebeurt bovendien op een specifieke manier: het vuil moet namelijk vanaf de deur naar binnen geveegd worden en van daaruit naar de hoeken van de gang. Daar blijft het dan tot de vijftiende dag, om vervolgens door de achterdeur naar buiten gebracht te worden. Tot dan mag er zeker niet op het vuil getrapt worden. Aan vegen is voor Chinezen heel wat bijgeloof verbonden. Zo vermijden ze bijvoorbeeld absoluut dat het vuil via de voordeur naar buiten geveegd wordt, omdat zo het geluk van de familie weggeveegd zou worden. Om te voorkomen dat iemand van de familie ‘weggeveegd’ zou worden, wordt het vuil ook nooit over de drempel geveegd, maar getild. Verder worden er tijdens deze voorbereidingsperiode ook wierookstokjes gebrand en verse dumplings klaargemaakt. Wie daar genoeg geld voor had, liet zijn huis vroeger ook schilderen en opknappen in de dagen die aan Nieuwjaar vooraf gaan.
Op oudejaarsavond zetten Chinezen om middernacht alle deuren en ramen open zodat het oude jaar hun huis kan verlaten en plaats kan maken voor het nieuwe jaar.
Chinezen letten er verder ook op dat niet alleen hun huis, maar ook zijzelf er piekfijn uitzien tegen Nieuwjaar. Daarom kopen ze in de aanloop naar het feest nieuwe kleren en gaan ze bij de kapper langs. Op nieuwjaarsdag wassen Chinezen hun haar niet, omdat op die manier al het goede geluk voor het nieuwe jaar weggespoeld zou worden. Ook kleren worden daarom niet gewassen op de eerste drie dagen van het nieuwe jaar.

In de aanloop naar de Nieuwjaarsperiode vrolijken Chinese families hun huis op met vazen vol mooie bloemen, schalen met sinaasappelen en mandarijntjes en een dienblad met daarop 8 verschillende soorten zoete gedroogde vruchten zoals noten en dadels, die ook de 8 schatten worden genoemd. Tegen muren en deuren worden rode stroken papier gehangen, waar in kalligrafie mooie nieuwjaarswensen op geschreven worden. Verder worden er ook vaak afbeeldingen van deurgoden opgehangen om kwade geesten buiten te houden. De deurgoden zijn in feite 2 generaals. Een ander gebruik dat terugkeert in de voorbereiding is het eren van de Keukengod, die de beschermer van de haard is en bijgevolg ook van het gezin. Zijn afbeelding die naast het fornuis hangt wordt jaarlijks verbrand op de 24ste dag van de 12de maand, de dag waarop de Keukengod naar de hemel terugkeert om bij de Jadekeizer verslag uit te brengen over het huishouden. Om ervoor te zorgen dat hij alleen maar goede dingen zou vertellen wordt er honing op zijn mond gesmeerd. Soms wordt ook wijn over hem gegoten, zodat hij dronken wordt en een beetje in de war raakt. Op oudejaarsavond keert de keukengod terug uit de hemel en wordt er een nieuwe afbeelding naast het fornuis gehangen.

Voor Chinezen blijft Nieuwjaar vieren niet beperkt tot 1 dag: de hele nieuwjaarsperiode duurt namelijk 15 dagen. Aan elk van die dagen zijn specifieke betekenissen en handelingen verbonden. Oudejaarsavond wordt in familieverband gevierd. Bij die gelegenheid worden 9 gerechten aan de voorouders geofferd. In China is 9 een symbolisch getal dat staat voor eeuwigheid.

Op de eerste dag van het nieuwe jaar worden de goden verwelkomd. Veel Chinezen eten op deze dag geen vlees, omdat ze geloven dat dit leidt tot een lang en gelukkig leven. De tweede dag staat in het teken van de hond. Chinezen geloven dat alle honden op deze dag geboren zijn en verzorgen de viervoeters daarom extra goed. Verder wordt ook gebeden tot de voorvaderen en de goden. Schoonzonen betuigen hun respect voor hun schoonouders op de derde en de vierde dag. De vijfde dag wordt Po Wu genoemd. In het Mandarijns betekent dat het verbreken van regels en taboes. Mensen blijven op deze dag thuis om de god van de welvaart te verwelkomen. Er worden geen vrienden of familie bezocht op deze dag, omdat dat voor beide partijen tot ongeluk zou leiden. Van dag 6 tot dag 10 mogen er wel bezoekjes gebracht worden. Op deze dagen gaan Chinezen ook naar de tempel om te bidden voor geluk en een goede gezondheid. Op de zevende dag reist de geest. Chinezen gaan op deze dag niet te ver van huis en zorgen er voor dat ze zeker terug zijn tegen zonsondergang, omdat de geest anders het lichaam niet zou terugvinden. De zevende dag wordt ook beschouwd als de geboortedag van de mensen. Er worden noedels gegeten voor een lange levensduur en rauwe vis voor succes. Op de achtste dag tonen landbouwers hun oogst. Ze vieren dit moment door een drankje met acht verschillende groenten te maken. Dit heet La Ba. Gewoonlijk is er op deze dag opnieuw een familiediner. Om middernacht wordt gebeden tot Tian God, de hemelgod. Op de negende dag wordt geofferd aan de Jadekeizer. Van de tiende tot de twaalfde dag worden vrienden en familie uitgenodigd voor een etentje. Na zoveel maaltijden wordt op de dertiende dag licht gegeten om het innerlijke te zuiveren. De veertiende dag staat in het teken van de voorbereiding van het Lantaarnfestival dat op de vijftiende dag gehouden wordt.

Doordat meer dan de helft van de inwoners van Penang Chinees is, is dit uiteraard een fantastische locatie om het Chinese Nieuwjaar van dichtbij mee te maken. Het hele eiland wordt dan versierd met lampionnen en overal zie je ananassen in papier hangen, het symbool voor rijkdom, geluk en voorspoed. Nu is het niet zo dat wij 15 dagen achtereen zwaar zitten te feesten, want Chinees Nieuwjaar is vooral een familiefeest, maar we pikken toch zoveel mogelijk mee. De eerste dag van het nieuwe jaar gaan we dan ook naar de ‘Penang State Chief  Minister Chinese New Year Open House’. Tijdens dit gebeuren mixt de Chief Minister de nieuwjaarssalde en trakteert iedereen ( en ook iedereen is  echt welkom) op een groots nieuwjaarsbanket en culturele voorstellingen.

De derde nieuwjaarsdag wordt ook weer uitbundig gevierd. Dan worden enkele straten in Georgetwon afgezet en op verschillende podia wordt traditionele muziek gespeeld en opera gezongen (klinkt  eigenlijk vreselijk in westerse oren...). Clanhuizen houden opendeur en er worden gevechtsporten gedemonstreerd zoals Kung Fu en Wing Chun maar als absoluut hoogtepunt staat  een ‘Lion Dance on Stelts’ op het programma. Wowwww... wat een ongelooflijke acrobaten toch die Chinezen. En als afsluiter uiteraard een heus vuurwerk.

Voor de Hokkien-Chinezen is de verjaardag van de Jade Keizer op de negende dag van het lentefeest eigenlijk de belangrijkste dag van allemaal. Op de vooravond van zijn verjaardag houden ze een soort Thanksgivingfeest en om middernacht offeren ze voedsel en verbranden goudpapier (nepgeld) en een nieuwe outfit voor de keizer in papier. Ook op deze nacht  mag er natuurlijk geen vuurwerk ontbreken en vooral geen voetzoekers die  heel royaal worden afgestoken.

Tenslotte vieren we de laatste dag ook mee. Chap Goh Me of het lantaarnfestival, maar in Maleisië en Singapore is deze dag verwant  aan onze Valentijsdag (en toevallig valt die dit jaar ook op de 14^de februari).  Tijdens Chap Goh Me schrijven jonge vrouwen die een huwelijkspartner zoeken hun telefoonnummer op de schil van een mandarijn en gooien de manderijn vervolgens in een rivier of meer. Jonge mannen die eveneens een partner zoeken vissen de mandarijnen uit het water en eten die op. De smaak van de mandarijn zou dan een indicatie zijn voor  de mogelijke liefde, hoe zoeter hoe beter en hoe zuurder hoe slechter. In Penang is deze laatste avond van het Chinese nieuwjaar weer een cultureel evenement met traditionele dansen vanuit heel Maleisië (niet alleen Chinees dus) en muziekale optredens. Als finale afsluiter staat er een gesynchroniseerd vuurwerk op het programma om U tegen te zeggen. Ja, de Chinezen hebben het vuurwerk uitgevonden en nondedju ja, ze kennen er wat van!

offers voor de Kadekeizer

heerlijk geroosterde varkens voor de Jadekeizer

geld voor de keizer dat verbrand wordt

en een nieuwe outfit

Lion Dance on Stilts

PENANG 20 tot 30 januari 2014

Wanneer het Thaipusam festival voorbij is, besluiten we om nog in Penang te blijven tot  en met het Chinese Nieuwjaar. Dat begint weliswaar op 31 januari en duurt tot mid februari, maar zolang in Penang blijven rondhangen vinden we echt geen straf.

We liggen voor Georgetown geankerd en met laagtij kunnen we wel niet aan land, maar dat weerhoud ons er niet van om volop van deze fantastische stad te genieten.  We ontbijten regelmatig roti of dim sum, samen met  Elizabeth en Patrick van Labarque, gaan dan door naar de markt of dwalen gewoon wat rond in de stad waar op elke hoek van de straat wel iets te beleven valt.  En in de aanloop van Chinees Nieuwjaar is het niet zelden dat we tegen een Liondance of God of Prosperity tegenaan botsen.

PENANG –THAIPUSAM FESTIVAL

In de tweede week van het nieuwe jaar zeilen we terug naar Maleisië. We maken een korte stop in Langkawi en zeilen dan voort naar het volgende eiland Penang voor het Thaipusam festival.

Thaipusam is een Hindu festival dat vooral gevierd wordt door the Tamil-gemeenschap tijdens volle maan in de Tamil maand Thai (januari/februari).  In Penang wordt deze bevolkingsgroep sterk vertegenwoordigd en wordt het Thaipusam festival extremer gevierd dan in Zuid Indië.

Het woord Thaipusam is een combinatie van de naam van de maand, Thaise, en de naam van een ster, Pusam. Deze bijzondere ster is op zijn hoogste punt tijdens het festival. Het festival herdenkt de gelegenheid toen Parvati  een Vel "speer"  gaf aan Murugan zodat hij de kwade demon Soorapadman kon overwinnen.

Volgens de legende is Murugan de belichaming van Shiva’s licht en wijsheid en gelovigen bidden tot hem om de hindernissen die zij moeten overwinnen, want Murugan is de goddelijke overwinnaar van het kwaad. Het motief van het Thaipusam festival is om te bidden tot de  god Murugan om zijn genade te ontvangen zodat slechte eigenschappen worden vernietigd.

In Penang wordt de dag voor Thaipusam een zilveren wagen met het standbeeld van Murugan in processie geleid van Kovil Veedu (de huistempel) naar de  Nattukottai Chettiar Temple. De processie begint om 6u00 ’s morgens en bereikt zijn eindbestemming 15 uur later. De optocht wordt gevolgd door kavadis-dragers en gelovigen. Voor de praalwagen worden kokosnoten kapot geslagen op de grond die het verbrijzelen van het ego symboliseren in het streven naar zelfrealisatie. Daarnaast offeren toegewijde fruit, bloemen, wierook en geld aan de god Murugan  in de wagen.

De Kavadi is een fysieke belasting waarbij gelovigen smeken om de hulp van de god Murugan. Het is het nakomen van een belofte als een smeekbede verhoord wordt, een zoon kan bijvoorbeeld beloven de kadavi te dragen als zijn ernstig zieke moeder weer beter wordt.

een eenvoudige kadavi

De pelgrims die aan dit festival meedoen houden zich voorafgaand aan een streng dieet. Het volledige vegetarische dieet moet 48 dagen worden gevolgd. Met slechts één maaltijd per dag is het bedoeling dat er de rest van de dag aan God gedacht wordt. Deze 48 dagen worden in meditatie, gebed en celibaat  doorgebracht. Op de dag van Thaipusam scheren vele bedevaartgangers hun haar af en maken een pelgrimstocht waarbij ze op verschillende manieren hun geloof belijden met name het dragen van verschillende soorten kadavi. Sommige  pelgrims dragen melk waarbij anderen hun lichaam en gezicht doorboren met allerlei haken en attributen. De eenvoudigste kadavi bestaat uit een sikkelvormig stuk hout dat vastzit op een houten stang, die op de schouder gedragen wordt naar de tempel  en tot 30 kg kan wegen. Daarbij doorboren vele pelgrims hun tong of kaken met een ”Vel“ spies,  zodat ze constant aan Lord Murugan worden herinnert. Het belet hen  om te praten en geeft hen een groot uithoudingsvermogen. De wonden van de pelgrims helen vervolgens zonder littekens en er komt  raar maar echt waar  geen bloed aan te pas bij het doorboren van hun lichaam.

De derde dag van Thaipusam wordt de god Murugan terug naar huis gebracht in zijn zilveren wagen. Op deze dag worden dezelfde activiteiten die aan de vooravond van Thaipusam werden uitgevoerd opnieuw uitgevoerd langs de route van de processie.

We staan drie dagen achter elkaar heel vroeg op om niets van het festival te missen en hoewel de tweede dag, de dag dat vele pelgrims hun lichamen laten doorboren met haken en spiesen nogal heftig is, vinden we het toch heel bijzonder om dit festival van zo dichtbij mee te maken.

Thaipusam

EFFE EEN KORTE SAMENVATTING

 ’t Is lang geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, maar zoals je al wel gedacht had hebben we inderdaad onze wereldreis een poosje onderbroken. Na de laatste post van 4 mei 2013 zijn we via de bekende weg terug naar Langkawi in Maleisië gezeild en hebben onze Narid dan opgelegd om een tijdje alleen achter te laten. We hebben elk hoekje en kantje gepoetst  om haar zo ongezellig mogelijk te maken voor ratten, kakkerlakken en schimmels en allerlei ander ongewenst leven die eventueel zouden overwegen  om tijdens onze afwezigheid de Narid te kraken. Vervolgens  hebben we haar dan op de kant gestald en zijn dan naar België  gevlogen een paar maanden.

Na een prachtige  zomer (hoe kon het ook anders, we hadden  immers onze reistassen vol zonneschijn gepropt) en een mild beginnende herfst zijn we dan einde oktober teruggekeerd naar Maleisië, waar we onze Narid in een op het eerste zicht onberispelijke staat terug vonden.  Gauw effe jaarlijks onderhoud doen (nieuwe antifouling smeren en de romp polijsten) en binnen de week drijven we weer dachten we, maar zo vlot liep het niet. Er was meer werk aan de winkel dan alleen maar schuren, schilderen en waxen.

Het stuur draaide namelijk heel zwaar  en dat kwam doordat de lagers in de stuurstand volledig verroest waren. Om dat te herstellen, moest heel de stuurstand eruit en omdat we dan toch goe bezig waren, hebben we de kast die de vorige eigenaar rond de stuurstand gebouwd had afgebroken en de hele pedestaal weer origineel gemaakt.

Vervolgens bleek het roer ook serieus wat aandacht te vragen want tijdens het verplaatsten van onze boot op de werf (toen wij in België waren) hebben ze dat beschadigd. Wat er juist gebeurd is hebben ze ons niet willen vertellen maar we vermoeden dat onze boot bijna uit de travelift is gevallen en het roer tegen de grond gesmakt is. Enfin, er zat een gat aan de onderkant van het roer dat we weer hebben opgevuld  en voor alle zekerheid hebben we de zwakste delen van het roer (voor en onderkant)  ook maar gelijk verstevigd met 2 lagen glasmat.

't zal wel niet zijn dat het stuurwiel niet vlot meer draaide

er komt nog een nieuwe tafel ,maar zo ziet het er nu uit

zo zag het er eerder uit

Na drie weken was onze to do list eigenlijk alleen maar groter geworden dan kleiner, maar omdat de ‘B&V Marine’ werf waar we stonden zo slecht gemanaged wordt en onze boot daar in onze afwezigheid zo mishanded was geweest (zie brief hieronder)  wilden we daar zo snel mogelijk weg. Dus zogauw de antifouling erop zat zijn we weer te water gegaan en hebben de verder dringenste werkjes verder afgewerkt in Rebak Marine.

 Barry,

We left our beloved yacht ‘Narid’ in your B & V boatyard for five months. This proved to be a very expensive mistake. Your boatyard is by far the worst we have ever encountered.

You don’t seem to understand even the basics of running a business. When we arrived back after a long flight from Europe, we were ‘welcomed’ by your son. He said we’d come back too soon and they hadn’t had time to replace the stanchion he’d broken while moving ‘Narid’. At the same time we noticed that the stands supporting ‘Narid’ were so over-tightened with a casually-applied heavy hammer that her polyester hull was depressed by an inch or more in the area of the seven-square-inch pads. It was painful to see ‘Narid’ so abused. 

While we were away, ‘Narid’ was moved several times. It seems that each time ‘Narid’ was moved she was further damaged.  Aside from the admitted broken stanchion there was a ruined life-line, her rudder needed repairs (probably from where it had hit the ground) and her ‘babystay’ chainplate had been ripped out.  Around the wrecked ‘babystay’ chainplate there was a three millimetre gap, into which the rain poured. On our return from Europe we had to repair not only the ‘babystay’ chainplate, but also a large area of deckhead/ceiling which had rotted away.

Your son seems to play with boats on the Travel-Lift as if they were ‘Lego’ toys. He needs to be properly trained and carefully supervised. Unfortunately you apparently refuse to accept responsibility for damage caused by any of your employees. We, as customers, are obliged to take out full insurance. But B&V Marine is apparently uninsured. When you mess up, you think it is perfectly acceptable to simply say: ”It’s not our fault!” This is not good enough. Your yard is clearly a “High-Risk” area for yachts.

When we were finally ready to launch you told us that prices had increased by 30%. In your words “For you it’s just peanuts. Shut up and pay. No cash no splash.”  At risk of repeating ourselves, you simply don’t seem to understand the even the basics of running a successful business.

We want to make sure that none of our friends are tricked as we were. We will do our best to make sure that the Cruising Community avoids your yard at all costs.

Yours sadder but wiser,

Dirk & Anneke, SV Narid

 De eerste week van December zijn we dan naar Thailand gezeild, om er zeker van te zijn dat we er aankwamen voor onze visiete. Twee weken hebben we dan vrienden aan boord gehad en het was leuk om Phuket en de prachtige Phang Ngae baai nog eens te zien alsof het de eerste keer was.

Oud naar Nieuw vierden we op de Narid met Patrick & Elizabeth van Labarque, Frans & Lucia van Dalwhinnie en Dick & Anita van Kind of Blue in Patong/Phuket. Volgens ons moet Patong op deze dag niet veel onderdoen voor Sydney. Vanaf zeven uur ‘s avonds tot diep in de nacht  werd de baai  verlicht door vuurwerk met een heus hoogtepunt om middernacht. Niet zo georganiseerd als in Australie, maar samen met de duizenden wenslampionnen toch bijna even spectaculair.

AO CHALONG 12 april tot 4 mei

Het is al een paar dagen erg bewolkt en de batterijenbank aan boord (onze mini elektriciteitscentrale) die gevoed wordt door 5 zonnepanelen met een totaal vermogen van 325 Watt (en een windgenerator die zo goed als niks levert) staat dan ook  heel erg laag. Niet goed, niet goed…zit Dirk al een tijdje hoofdschuddend te mompelen die meteen op zijn stokpaardje zit als het over 12 Volts batterijen gaat en om die dingen van een vroegtijdige dood ( ze zijn nog geen jaar oud) te redden zetten we de grootste stroomvreter, de koelkast, voor een paar dagen uit zodat de batterijen kans krijgen om nog eens op te toppen. Nog een beetje door te laden als ze al helemaal vol zitten, iets wat minstens één maal per maand zou moeten gebeuren. Het is wel even aanpassen in zo een warm land als Thailand om  warme thee te drinken  in plaats van een heerlijk koud glaasje water of een ijskoud biertje, maar dat de koelkast voor de rest leeg is is geen probleem, want uit lunchen en dineren gaan is, raar maar waar, goedkoper dan zelf koken, of zelfs maar een belegd boterhammetje eten is hier duurder dan gaan uiteten.

Enfin, na een dag of vier zijn de batterijen weer gereanimeerd en willen we onze ijskast weer volstoppen met lekkere dingen om een paar dagen te overleven op een van de vele kleine eilandjes rond Phuket. Maar…de koelkast wordt niet meer koel…! Een hele dag staat de ijskast te draaien en al dat kostbare sap weer uit de batterijen te zuigen, zonder ook maar ietsjes koud te worden, doemme toch.

Omdat we denken dat we de frigo sneller in Thailand gerepareerd krijgen dan in zijn buurland Maleisië  maken we er dan ook meteen werk van en contacteren terstond een koeltechnieker die morgen al zou komen kijken. Morgen ? vragen we nog eens extra, want morgen begint Songkran of het Thaise Nieuwjaar (http://nl.wikipedia.org/wiki/Songkran), maar Moo verzekert ons dat hij morgenvroeg in de PCYC (Phuket Cruisers Yacht Club) zal staan waar we hem kunnen oppikken om  mee aan boord te nemen.

Zaterdag  13 april staat Dirk dan ook netjes op tijd in de PCYC, maar na een tas koffie en nog eens een half uur later nog steeds geen Moo te bespeuren. Als Dirk dan uiteindelijk eens belt naar Moo, verontschuldigt hij zich voor vandaag en zegt dat hij een feestje heeft op het werk. Ja natuurlijk, dat was te verwachten. Soit, na ons probleem uitgelegd te hebben aan Brent van de PCYC, raadt die  aan om Joe eens te bellen. ‘Ne goeie kerel die na zijn uren bij Siam Coolings System voor eigen rekening werkt, verstand heeft van 12 V koelkasten en  last but not least, niet zeeziek wordt als hij op een boot voor anker moet werken’. Klinkt goed, alleen…Joe is tijdens deze feestdagen niet in Phuket en komt pas woensdag terug.

Het is ondertussen vrijdag  19 april wanneer Joe tijd heeft om aan onze koelkast te  komen sleutelen. Zoals we al dachten zit er te weinig freon in, maar zegt Joe, een eventueel lek is onmogelijk te detecteren en het enige wat hij kan doen is er extra gas opzetten zonder verdere garantie. Dat je een gaslek niet zou kunnen opsporen in een frigo kunnen we moeilijk geloven, maar ja, wat weten wij nu van koelkasten af. Dus in goed vertrouwen laten we er extra gas opzetten en zijn s avonds erg tevreden wanneer we weer een ijskoud pintje kunnen drinken. De volgende morgen echter zijn we een heel stuk minder blij, wanneer de koelkast na een hele nacht non-stop gedraaid te hebben warm aanvoelt binnenin. Shit…wat nu…moeten we nu echt een nieuwe ijskast gaan kopen?

Voor we daar aan beginnen, verdiepen we ons  eerst op internet in het onderwerp koeltechniek en leren het volgende:

-natuurlijk kan je een gaslek detecteren

-je mag nooit freon (wat in onze oude 22 jaar oude koelkast zit) vermengen met het nieuwe, ozon vriendelijke gas, omdat dat de compressor kan schaden –  wat Joe wel gedaan heeft

-je moet altijd eerst al de restjes gas uit het systeem pompen vooraleer je er opnieuw gas opzet - iets wat Joe niet gedaan heeft.

Vervolgens beraadslagen we met  Werner en Sonny van de ‘Fee’ die ook met een kapotte frigo zitten en gaan Dirk en Werner samen op zoek naar een betrouwbare frigorist en komen uit op… Siam Cooling System!!!

Dus 6 dagen later komt Joe weer eens kijken naar onze ijskast, maar deze keer officieel en met een collega. Een beetje een rare situatie en Joe wilt ook meteen de compressor stuk verklaren, maar omdat we ondertussen slimmer zijn geworden wat betreft dit onderwerp, verplichten we hen om naar een lek te zoeken. Na een beetje morren en mopperen vinden ze dat dan uiteindelijk ook in de leiding van de koelingsplaat naar de compressor. We hadden de fout inderdaad daar ergens verwacht en omdat dit bijna onmogelijk valt te repareren, bestellen we meteen een nieuwe verdampplaat. Kost wel een beetje geld, maar in elk geval minder als een nieuwe compressor waarmee het probleem bovendien niet mee zou opgelost zijn, omdat het defect simpelweg niet aan de compressor ligt.  

Enfin, het duurt nog eens 2 dagen om dat koelingselement te bestellen en de koppelingen voor aan de compressor er al op te solderen. Voor de uiteindelijk montage ervan komt Joe niet, maar twee collega’s van hem en net wanneer die aan boord komen raast er een squall (een weer systeem) over Chalong Bay. Het is er eentje met veel wind  en regen die het water in de baai serieus opzweept zodat we aan boord nogal goed door elkaar gerammeld worden en daar kunnen onze koeltechneuten niet goed tegen. Het duurt dan ook niet lang of ze spurten  alle twee groen naar buiten, geveld door zeeziekte. Ondertussen bouwt Dirk dan maar zelf de nieuwe verdampplaat in en tegen dat de zee weer gekalmeerd is en onze neuten zich weer beter voelen, moeten ze alleen nog maar het oude gas eruit en het nieuwe gas erin pompen.

Oef na 3 weken kunnen we dan toch eindelijk dat ijskoude pintje drinken of… dat hoopten we toch na zoveel tijd en geld ( kost uiteindelijk meer dan een nieuwe tafelmodel koelkast in België  maar deze keer duurt het wel meer dan 24 uur voordat de ijskast begint koud te worden. En na 3 dagen non-stop draaien gaat hij nog altijd niet onder de 12°C. Dus Joe mag nog eens langskomen om het teveel gas dat er zou inzitten uit te laten. Maar… de 2^de  mei, één dag nadat we al hebben moeten uitklaren uit Thailand, genieten we bij een mooie zonsondergang van een heerlijk fris biertje uit onze eigen frigo.

Tijdens die hele geschiedenis gaan  we niet varen in Thailand, maar snorren heel Phuket rond per scooter en dat is echt wel eens wat anders en heel erg leuk. We hebben nu een heel ander beeld van Phuket en vinden het eigenlijk echt wel een geweldig eiland. Ook gaan we een paar keer  Fish en Chips  eten bij Frans en kijken hoe de werken aan de Gemini vlotten en het moet eerlijk gezegd worden, die gasten daar in Boatlagoon die leveren mooi werk af.

En om te vieren dat onze ijskasten weer werken, bbq-en we met de ‘Fee’ op een afgelegen strandje. We stoppen eerst onze frigo’s vol sauciskes en groenten en varen dan naar het eerste strandje dat we helemaal voor ons alleen hebben (nog geen 4 mijl van Ao Chalong). Daar gaan we eerst een beetje zwemmen en maken dan de romp en de waterlijn van onze Narid weer zuiver. Tegen een uur of vier gaan we dan naar het strandje  en steken het vuur voor de bbq aan. We hebben een hoop groentjes, lekkere stukjes vlees, patatjes, wijn en hebben echt aan alles gedacht, behalve aan het getij.  Want tegen dat we lekker rond gegeten zijn is het water zo fel gezakt dat onze dinghies wel zeker 50 m van van het water liggen op een rif. Daar zitten we dan schoon, op ons strandje zonder licht of pillamp, waar we zeker tot 9 p.m moeten wachten voor er weer water onder de kiel van onze bijbootjes staat. Maar niet getreurd, de wijn is nog niet op en we zitten in goed gezelschap.

Omdat we maar een visa voor een maand in Thailand  hebben, klaren we 1 mei alweer uit, maar blijven nog 3 dagen in Ao Chalong hangen, tot we zeker zijn dat onze ijskast weer voor 100% werkt.

oeps...het tij vergeten na te kijken voor we gingen bbq-en

AO CHALONG / PHUKET / THAILAND 5 tot 11 april

We hebben weer een hele waslijst van dingen die we moeten aankopen voor de boot – ja, hoe goed we ook ons best doen om dat lijstje af te werken, dat wordt toch nooit korter -  en als we daarmee klaar zijn (voorlopig dan toch) willen we naar een paar eilanden zeilen waar we nog niet geweest zijn. Maar voor dat laatste speelt het weer helemaal niet mee. Er staat helemaal geen streepje wind en er wordt veel regen voorspeld en dan wordt zeilen, zwemmen en snorkelen ineens wel een heel pak minder interessant. Ja sorry hoor, ik weet dat we verwende nesten zijn.

NAI HARN / PHUKET / THAILAND 2 en 3 april

Anderhalve dag blijven we in de baai van Nai Harn en omdat er net als vorige maand te veel branding staat om met onze dinghy op het strand te landen en we dus niet aan land kunnen, zetten we net als vorige maand de stikmanchine op tafel. Lijkt er wel  een beetje op ofdat Nai Harn gelijk staat voor ons aan naaien. Dirk maakt ons een windvanger, om elk zeldzaam zuchtje wind de boot in de leiden ter verkoeling en ik maak een muggengaas, om de horden muggen buiten te houden.

De volgende dag varen we in de namiddag teurg naar Ao Chalong, waar het inderdaad wel druk is , maar waar we niet liggen te schommelen op die rottige zeedeining  en tenminste zonder problemen aan land geraken.

AO CHALONG / PHUKET / THAILAND 2 april

Onderweg naar Immigration, Customs en Port Captain steken we  2 machines was in bij de waserette, legaliseren ons dan weer in Thailand,  aktiveren opnieuw de Thaise sim en dongel voor computer en gsm, doen boodschappen, halen de was op,  gaan terug aan boord, hangen de was op en vertrekken met in plaats van wapperende zeilen, met wapperende was naar de baai Nai Harn. ’t Is wel geen zicht, maar als we moeten wachten tot de was droog is, missen we onze vrienden van de ‘Fee’ die morgen vertrekken naar Maleisie.

NOG EENS NAAR THAILAND 27 maart tot 1 april

27 maart

Om acht uur s morgens vertrekken we naar Thailand, maar  naar waar in Thailand… dat laten we de wind beslissen. Of we zeilen 25 zeemijl  W/NW naar Ko Lipe, of 28 zeemijl voornamelijk N naar het noordoostpuntje van Ko Taruato en het wordt….Ko Lipe.

Maar na twee mijl zeilen lijkt Ko Taruatao toch op een betere koers te liggen t.o.v. de wind dus sturen we bij. Tot 5 mijl verder, want dan zit de wind precies toch beter voor Ko Lipe, maar te laat…het wordt Ko Tarutao, want met 6 knopen wind zullen we toch  zowiezo bij geen enkele koers snel zeilen.

Het wordt dan ook een lange dag voor maar een kort stukje, maar de beloning is groot als we aan de  ankerplaats arriveren want die is heel mooi en rustig en hebben we helemaal alleen voor onszelf.

Ko Tarutao

28 maart

We dachten om vandaag tot Ko Petra te zeilen, maar omdat er niet echt sprake is van zeilen vandaag, houden we het na een paar mijl al voor gezien.  Eén eiland verder, bij Ko Bulan gooien we het anker alweer uit en gaan er lekker in ons privé paradijsje zwemmen en vissen.

Helaas vangen we weer niets.

29 maart

Om 8 am gaan we ankerop en vier uur later komen we aan op bestemming; Ko Petra. Maar net als we het anker willen uitgooien pikt de wind op en  zou volgens de meteo blijven staan tot vannacht. Dus in plaat van te stoppen,  bergen we dat anker maar  gauw weer op en zeilen nog lekker een paar uurtjes door tot Ko Kradan.  En met lekker bedoel ik dat we  rond de 6 knopen lopen bij een matig briesje en een platte zee :-)

30 maart

Voor de komende dagen voorspellen ze ‘s morgen geen wind, maar vanaf de middag een beaufortje of 4, dus in plaats van vroeg te vertrekken en tegen de middag een ankerplekje te zoeken, doen we het andersom. We gaan s morgens zwemmen, krabben wat pokken van de romp en maken een wandelingetje op het eiland. Wanneer de wind dan zoals voorspeld na de lunch begint te waaien, gaan we ankerop en zeilen tot Ko Lanta.

31 maart

Het leek er even op dat we al van ’s morgens konden zeilen, maar het was maar een kort windvlaagje, want we hebben 2 uur nodig om 5,5 mijl af te leggen en  om het hoekje van Ko Lanta te geraken, wat we dus letterlijk niet sneller dan stapvoets doen. Vanaf dan gaat het wel iets sneller naar Phi Phi Don, mits we Mr Perkins aan het werk zetten. Net op tijd voor het avondeten arriveren we in Phi Phi Don en omdat we juist ontdekt hebben dat het vandaag Pasen is –  ’t is dat op onze  Thaise  kalender in het heel klein staat geschreven ‘easter’ anders hadden we het niet geweten. Het verklaart wel waarom er zoveel meer toeristen zijn tov vorige maand, want daar zaten we ons gisteren al over te verbazen. Maar ja in Maleisie evenals in Thailand is het niet moeilijk om zoiets te vergeten want er zijn hier helemaal geen paashazen of klokken noch chocolade eitjes( hmmm jammer). Wel moskees met minaretten en luidsprekers en muezzins die ons elke dag voor zonsopgang wakker maken. Maar soit, het lijkt ons wel  wat om eens lekker uitgebreid te gaan eten voor Pasen,  tot we ons herinneren dat onze casco verzekering van de boot vandaag vervalt en omdat  de ankerplaats maar zus en zo is en bovendien heel  erg druk,  blijven we maar aan boord en vieren deze hoogdag dan maar met een Pasta Prego.

1 april

Voor we koers zetten naar Phuket, maken we een klein ommetje naar Maya Bay op Phi Phi Leh. Een van de beroemste stranden van Thailand, bekend geworden door Leonardo DiCaprio’s film ‘The Beach’. Het is negen uur ’s morgens als we de baai binnenvaren en het is echt een fantastisch mooi plekje, ware het niet dat het al overbevolkt is door toeristenbootjes. Er liggen al zeker 30 bootjes voor anker en ze blijven er maar meer en meer binnenduwen. Nog twee uur lang vaart iedere boot dat wij  op onze  weg naar Phuket passeren  naar Phi Phi Leh en dat zijn er zoveel dat we ons beginnen af te vragen of ze al die speedboten met +/- dertig man aan boord  misschien op elkaar stapelen daar in de baai. 

Eigenlijk wel zonde,  want  ja natuurlijk wilt iedere toerist in Thailand dit prachtige strand zien, maar met zoveel tegelijk is er echt niks meer aan.

Enfin, omdat het vandaag weer zo’n een bloedhete windstille dag is, zit er niet anders op dan het hele eind tot Phuket op de motor te doen waar we tegen theetijd in Chalong bay arriveren.

Maya Bay, voor de horde toeristen arriveren

Maya Bay  een uurtje later