KOTA KINABALU

Onze volgende bestemming is Kudat en daar gaan we de Narid uit het water halen  voor het jaarlijkse onderhoud. Nu is volgens sommigen de werf in Kudat ‘wel oke’, maar moet je al je materiaal al op voorhand kopen omdat daar niks te vinden valt. Anderen vertellen dan weer dat je in Kudat wel alles kan krijgen...Nu ja, voor alle zekerheid gaan we hier in Kota Kinabalu, wat trouwens een hele grote stad is toch maar al op zoek naar antifouling en een hardware store.
Eerste winkel die we aandoen; Fook Fah ( bij de markt), de verdeler van Kosan Kofill, de goedkoopste antifouling die je hier kan vinden en die volgens de specificaties langer meegaat dan al het veel te dure spul dat ge bij ons kunt kopen zoals International, Hempel of andere zeer dure antifoulings die maar kre een jaar meegaan. Maar omdat we het prijsverschil van deze goedkope antifouling toch niet zo groot vinden met de zeer geprezen Jotun, gaan we toch ook nog maar eens naar de Jotun verdeler. Mr Lee van Jotun blijkt een zeer goede verkoper te zijn, die ons bijna overtuigd om ook nog een grondverf te kopen en een product om de boot te ontvetten. Maar voor de volledigheid ( en het gemak, want 20 liter verf aan boord krijgen is nog geen lachertje) telefoneren we ook nog eens naar de werf in Kudat om te informeren of we daar misschien ook Jotun kunnen krijgen. En wat blijkt, natuurlijk hebben zij dat beschikbaar en bovendien 20% goedkoper als bij Mr Lee!
Bij de ‘Hang On Hardware Shop’ in Inaman, volgens onze info de beste doe-het-zelf winkel in heel KK en omstreken, hebben ze maar twee items van wat op onze lange waslijst staat, nml schuurpapier en verfbakjes. Tja...toch wel niet simpel om hier in Malaysia aan het juiste materiaal te geraken.

De kampung waar we voor liggen

SUTERA HARBOUR RESORT

Oke, de marina in Kota Kinabalu is dan wel duur (naar Maleisische normen toch) maar ook heel sjiek.  Het Sutera Harbour Resort omvat trouwens niet alleen de jachthaven, maar ook nog 2 hotels, een golfclub, 5 zwembaden met handdoekservice, talrijke bars en restaurants, je kan er zowat elke sport beoefenen die je je maar kan inbeelden en er is een gratis shuttledienst naar de stad. Het hele complex ziet er op het eerste zicht ook heel mooi onderhouden uit (zitten we nog wel in Maleisië???) en is ongelooflijk groot. Zo groot dat we vrezen dat onze post er wel eens verloren zou kunnen gegaan zijn.
We hadden post naar hier laten opsturen en gisteren, toen we telefonisch informeerden of die al was aangekomen, werden we wel 3 keer doorverbonden en wisten ze van niks. Daarom dat we zelf maar eens komen kijken, maar gelukkig blijkt het pakje vanmorgen gearriveerd te zijn op de Marina Office. 
Mooi zo!

MIRI-KOTA KINABALU 26 en 27 juni

We vertrekken met een beetje wind, maar zoals gewoonlijk is het tegen de middag windstil. Een erg rustige dag dus, tot ik s avond mijn kookpotten boven haal en begin te koken.  En dat is ook weer zo typisch op de Narid. Meestal als ik begin te koken, krijgen we ofwel plots veel wind
of een onweer of wordt de zee ineens erg ruw of... maar deze keer valt het zuchtje wind dat er stond helemaal weg en beginnen we heel erg te schommelen op de swell.  Gevolg is dat ik weer handen te kort kom in de galley om potten en pannen op het vuur te houden, ondertussen patatten te schillen en groenten te kuisen en ervoor te zorgen dat niks de grond op gaat.
Gelukkig komt de wind in de late avond wel weer terug en kunnen we tot de volgende morgen zeilen, want dat slaapt toch veel rustiger voor diegene die niet van wacht is.


De volgende dag arriveren we ietsjes na de middag in Kota Kinabalu. Omdat we de jachthaven van KK erg prijzig vinden, leggen we ons een beetje buiten de stad, tussen een paaldorp en het Shangri-La hotel voor anker. Geen slecht plekje, maar blijkbaar niet erg populair onder de yachties, want er ligt maar 1 andere boot. Nochtans liggen we hier maar een busritje van de stad verwijderd en sparen we zomaar eventjes  € 25 / nacht uit aan docking kosten voor de Narid. Ook is de jetty van de kampung, waar we onze dinghy  mogen aan vastknopen, weliswaar een beetje kramikkig maar wel gratis en geen  € 8 /dag zoals in de marina om de bijboot daar te parkeren indien we voor de jachthaven zouden gaan liggen. 

Zo verdwijnt de jungle van Borneo

MIRI - KOTA KINABALU

Dat is nu elke keer hetzelfde. Op het laatste moeten we ons nog altijd haasten en spoeden om weg te geraken. Zo ook dus vandaag.


We moeten eerst nog de marina betalen, dan gaan uitklaren ( toch wel eer rare gewoonte hier in Maleisië om in elke plaats te moeten in- en uitklaren) en boodschappen doen. Ja weeral boodschappen, we doen precies niet anders. Nu die boodschappen die waren eigenlijk voor gisteren gepland, maar wegens omstandigheden zijn die er toen overgeschoten en verschoven naar vanmorgen. Trouwens, toen we gisteren onze trip aan het plannen waren, kwamen we tot de conclusie dat we beter na de middag konden vertrekken. De eerste dag een 25 mijl afleggen om dan tegen de grens van Brunei te overnachten, gewoon langs de kant zoals we al meer hebben gedaan en dan de volgende dag vroeg te vertrekken om de resterende 150 mijl non stop door te zeilen. Op die manier hebben we een hele namiddag tijd om met daglicht aan te komen.


Dus zo gepland zo gedaan, alleen mogen we vandaag niet teveel meer treuzelen en moeten maken dat we voortdoen.

MIRI 19 tot en met 25 juni

Miri is niet echt een topbestemming, maar voor de gewone toerist een goede ‘gateaway’ naar de nationale parken van Sarawak en voor ons een goede plek om aan de boot te klussen. De jachthaven is echt niet duur en met de fiets ( we hebben er wel een paar dagen op moeten wachten) ben je van de marina op 10 minuten midden in de stad.


We demonteren dan ook de venster van de salon, die onlangs is beginnen lekken en kitten die overnieuw.  Springen erg kwistig om met zoet water om allerlei dingen te spoelen zoals windvaan, ankerbak, het oprolsysteem van de genua. Profiteren ook nog eens van al dat zoet water om het standley steel in het zuur te zetten en overvloedig af te spoelen. Laten het genua zeil herstikken bij de zeilmaker. Het stiksel van de strook sunbrella was vergaan door de zon en moest vernieuwd worden. Doen onderhoud aan de motor en kijken de mast en de verstagingen na. Huren ook nog eens een auto en rijden over de grens van het mini staatje Brunei ,30 min rijden van Miri. We rijden juist alleen maar effe binnen, laten onze paspoorten afstempelen en keren meteen om, terug naar Maleisie zodat we opnieuw een Maleisische stempel krijgen waarmee we weer 90 dagen in het land mogen verblijven. Niet dat we van plan zijn om hier nog eens 3 maanden te blijven, maar anders vliegen we binnen 14 dagen buiten en dat is toch wel iets te vroeg.


Ondertussen krijg ik ook nog een blaasontsteking en moet zo dikwijls plassen dat ik niet te ver weg durf te gaan van een toilet en krijgt Dirk een zonnesteek van al dat poetsen op dek. Ja de zon schijnt hier onverbiddelijk en zelfs na vier jaar moeten we er nog steeds voorzichtig mee omspringen.


Bijgevolg vliegen de dagen hier zo voorbij en voor we er erg in hebben liggen we hier al meer dan een week. Hoog tijd dus om ons boeltje weer in te pakken en weer verder te zeilen. 

NIAH CAVES

De Niah Caves zijn kalkstenen grotten en nogal beroemd door hun geschiedenis. In 1950 werd hier een 25000 jaar oude schedel opgegraven van een jonge Homo sapien. De Diep Scull, zoals hij genoemd wordt stamt af van de eerste moderne bevolkingsgroep van het Oosten. Een ontdekking die nogal in tegenspraak is met de theorie dat de ‘mens’ oorspronkelijk vanuit het Midden Oosten komt en van daaruit verspreid geraakte over dit deel van de wereld.


Samen met Dick & Anita (Kind of Blue)  en Willy ( van Freebird) huren we een auto om de grotten te gaan bezoeken.  Een oude Toyota Crown die zijn beste tijd al lang voorbij is en een beetje moeilijk stuurt met een kleiner links voorwiel. Maar er is bijna geen verkeer op de weg en het is bovendien een mooie rit.


De ‘grote’ grot is inderdaad enorm en heel anders als al de andere grotten die ik al ooit gezien heb. In de eerste helft van de grot is er tamelijk veel licht door de zon die via spleten en gaten binnenkomt, maar in de tweede helft is het pikdonker. Echt stikdonker zonder dat er ergens een lampje te bespeuren valt. We hebben wel zaklantaarns mee, maar eerlijk gezegd is dat wel eens een andere ervaring om zo een grot te bezoeken.


De grot zit ook vol vleermuizen en zwaluwen, en de Niah zwaluwnesten zijn erg populair in China.  Men gelooft dat het kleverige speeksel dat gebruikt wordt om het nestje te bouwen een geneeskrachtige werking heeft en bijgevolg wordt deze lekkernij van Borneo heel duur verkocht in China. Op de markten van Hong Kong en Singapore kunnen deze nesten tot over US$ 1000 per kg opbrengen.


Twee tot drie maal per jaar worden deze nesten geoogst. In de grot zien we dan ook vele dunne ‘ironwood’ palen van het plafond van de grot naar beneden hangen, die gebruikt worden om naar boven te klimmen en op acrobatische wijze de nestjes van het plafond te plukken. Dit werkje is echt niet zonder gevaar en de mannen die dit doen mogen zeker niet te dik zijn.


De Painted Cave heeft muurschilderingen die dateren van 1000 jaar geleden  maar die is momenteel gesloten wegens herstellingswerken. Spijtig, en dat zal dan voor een volgende rondje rond de wereld zijn, maar wat we vandaag gezien hebben was al zeker de moeite waard om tot hier te komen.

MIRI

In Miri kan je voor een habbekrats een fiets huren voor een week. Erg handig, want de marina ligt net iets te ver van de stad om er te voet naar toe te gaan en de taxi’s zijn niet echt duur, maar rekenen naar Maleisische normen toch wel erg door. Alleen, de fietsen zijn voorlopig allemaal verhuurd en we moeten tot dinsdag wachten tot er een paar vrijkomen. 


Nu we in de stad zijn, kijken we er gelijk ook eens rond, maar moeten toegeven dat de reisgids gelijk heeft. Miri zelf stelt niet zoveel voor. Het Handicraft Centre heeft anders wel interessante spullen en vermits die aan het opruimen zijn als wij er passeren, moeten we daar volgende week zeker nog eens binnen springen. 

NAAR MIRI 13 tot 15 juni

Van de mondig van de rivier tot Miri is het ongeveer 200 nautical mijl die we eventueel non-stop wilden varen, maar omdat we halfweg een veld olie-boorplatforms moeten doorkruisen willen we dat stuk toch zeker bij daglicht doen.


De eerste avond is het anders wel zonde om te stoppen want we maken nog steeds een mooie voortgang puur op windkracht. Maar als we door blijven gaan dan zitten we straks midden in de nacht tussen die booreilandjes, dus tegen een uur of 11 s avonds varen we richting kust en laten op een halve mijl van land het anker vallen. Het is niet echt ideaal en omdat we zo open liggen deinen we nogal mee op de golven, maar we zijn zo moe dat we er niet veel van merken en ondanks het geschommel lekker slapen.


Na een paar uurtjes slaap vertrekken we  de volgende morgen alweer voor dag en dauw. We maken er terug een lange dag van en net zoals gisteren gooien we zomaar ergens ,op een halve mijl van de kust, het anker uit voor een paar uurtjes rust.


‘S Morgens heel heel vroeg hijsen we weer de zeilen voor het laatste stukje naar Miri en leggen er in de namiddag aan in de marina. Mooi aan de steiger met water maar geen elektriciteit, want ze hebben geen plug meer om onze elektriciteitskabel  mee aan te sluiten ; pech voor ons dus. 

RAJANG RIVIER 11 tot 13 juni

Van zodra het tij gekeerd is halen we het anker binnen en laten Sibu achter ons. Ongeveer 5 uurtjes laten we ons meenemen door de stroom en stopppen dan voor de deur van een longhouse. Eigenlijk tamelijk vroeg want we zouden nog gemakkelijk 1 tot 2 uur kunnen meeliften op de stroming, maar het is zachtjes beginnen regenen en we weten niet wat we verder van dit weer mogen verwachten. Bovendien stoppen we ook nogal bewust dicht bij een longhouse, want we hopen er stiekem op om dan uitgenodigd worden om zo een traditioneel huis eens van binnen te zien. Maar...hoewel we hier heel goed liggen voor de nacht mislukt de opzet.


De volgende morgen vertrekken we al om 7 uur in de ochtend en hadden gerekend op een paar uur stroom mee, maar het keert weer vroeger als verwacht. Ja t is toch altijd tellen maar nog meer gissen, maar omdat we dus tegen 10 uur nog maar moeizaam vordering maken, nemen we gewoon pauze. Op de kaart weer in de buurt van 2 longhouses, maar in werkelijkheid lijken ze verlaten! Enfin na een paar uurtjes zetten we onze toch verder en stoppen dan weer 20 nm voor de monding van de rivier, op een mooi plekje om ‘s nachts geankerd te liggen.


We hebben nog een halve dag nodig om de rest van de rivier af te varen en eens terug op zee, zetten we gelijk rechtstreeks koers naar Miri.  

Longhouse

SIBU

Sibu is echt een grote stad, maar er valt niet veel te beleven. Na de Chinese tempel en de markt hebben we het zoal gehad. Ja er is nog wel een moskee en een kerk en een museum, maar we hoeven nu echt niet elk museum in Maleisië gezien te hebben. Van de markt moet anders wel gezegd worden dat die de moeite is. De grootste overdekte markt van Maleisië met duizenden kraampjes die alles verkopen van verse groenten tot levende kippen.

Na 1 dag Sibu vinden we het dan ook goed en besluiten om morgenmiddag, met het tij mee, de noordelijk arm van de Rajang rivier te volgen terug richting zee. 

RAJANG RIVIER

Hier in het midden van de jungle blijven liggen heeft geen zin, dus we gaan gewoon door. Kind of Blue staat trouwens ‘stand by ‘ en wilt ons langszij nemen in geval dat... Maar als de motor op 1600 toeren draait voelen we weinig trilling en lukt het allemaal. Tot we vastlopen op een zandbank. Met onze winkiel geraken we daar zomaar niet van af en moeten de motor serieus aanspreken om weer los te geraken. Maar...dat ongelukje blijkt meer een gelukje te zijn, want wanneer we weer vrij zijn, zijn we ook van de abnormale trillingen vanaf. Oef, is dat een opluchting.


In Sibu  is het niet evident om een ankerplaats te vinden. We hadden gehoopt ergens op een zijrivier te gaan liggen, maar die zijn absoluut niet geschikt. Het duurt dan ook 4 mijl en bijna een uur voor we  uiteindelijk vlak voor de stad, een beetje uit het vaarwater, het anker uitgooien. Achteraf gezien is dit plekje nog helemaal niet zo slecht gekozen, want we moeten maar juist de rivier oversteken met de bijboot en kunnen die dan vastknopen aan het dockje van het Shell tankstation. We mogen  zelfs de Kind of Blue en Narid aan datzelfde dockje vastknopen, maar dat zien we niet echt zitten, want tussen die vissersboten en andere roestbakken vrezen we dat er niet lang veel zal overschieten van ons polyester scheepje.

Ferry's op de Rajang rivier, ze zien er snel uit en gaan ook snel met behoorlijk veel lawaai

RAJANG RIVIER

In de voormiddag gaan we naar de markt en wandelen vervolgens nog eens door het stadje.

Na de middag varen we verder de rivier op, maar hebben deze keer niet goed gegist. Het leek erop dat de stroom gedraaid was, maar we hebben toch nog een hele tijd stroom tegen en gaan maar tegen een slakkengangetje vooruit. Nu zijn we wel niet echt gehaast, want we moeten vanavond nergens zijn. De rivier is zo breed dat we gewoon zomaar ergens aan de kant kunnen gaan liggen.


Tegen valavond, wanneer we iets langzamer gaan varen om een plekje uit te zoeken, ondervinden we ineens een sterke trilling op het stuur. Bij een laag toerental is die trilling zelfs zo erg dat de hele boot ervan davert. Heel raar, want twee dagen geleden hebben we inderdaad de schroef precies een slag horen overslaan en is de motor stil gevallen toen Dirk meteen daarop achteruit is geslagen. Maar de motor sloeg meteen van de eerste keer weer aan toen we opnieuw startte. We zijn toen nog een paar uur zonder enige problemen doorgevaren tot Sarikei en vandaag verliep ook alles heel normaal...tot nu...!
Sh****....Hopelijk hebben we toen niks tegen onze schroef gehad en is die nu niet kapot  maar hangt er alleen maar iets in. Maar hier in de rivier in dat bruine water, waar je je dikke teen al niet meer ziet als je je voet tot je enkel in het water steekt, en waar mogelijks krokodillen in rondzwemmen, hebben we toch niet zoveel zin om onder de boot te gaan kijken.

SARIKEI

Gisteren zijn we nog tot in Sarikei geraakt, een stad(je) midden in de jungle. Het was er even uitvogelen waar we ons weer eens konden parkeren, maar in de zijrivier vlak over de customs liggen we prima.


Eigenlijk valt er niet echt veel te doen of zien in Sarikei, maar desondanks vinden we het toch een leuk stadje. Het is niet groot maar toch kan je er alles krijgen en het heeft een goede versmarkt. Maar het zijn vooral de Sarikei-ers zelf die hier de stad maken. Ze zijn echt heel vriendelijk en nieuwsgierig en diegene die durven komen graag een praatje maken. We zijn dan ook de eerste toeristen van dit jaar (vorig jaar zijn hier ook eens twee zeilboten gestopt) en ze vinden het wel stoer om eens met buitenlanders te babbelen.

RAJANG RIVIER

Om een rivier te bevaren moet je altijd tellen en gissen. Tellen wanneer het eb of vloed is en gissen wanneer de stroom keert, want op een rivier loopt die stroom algauw tot 2+ knopen op.


Vandaag komen we uit dat de stroom rond het middaguur keert, dus tijd zat om wel twee potten koffie leeg te drinken en op het gemakje wakker te worden.


Wanneer we ankerop gaan kunnen we het eerste stukje  zeilen dat is toch wel een beetje een aparte ervaring. Omdat de rivier hier ook nog hel breed is doet het ons eigenlijk wat denken aan op de Schelde varen. Alleen is hier heel veel natuur en horen we heel veel vogels, is het hier heel rustig en bijna geen verkeer, zien we sleepboten met bomen ipv sleepboten met containers en...nee nee, eigenlijk valt het helemaal niet te vergelijken maar toch voelden we ons eventjes bijna weer thuis.

TG KRUIN - RAJANG RIVIER

Vroeg in de morgen staat er een beetje wind,  genoeg om meteen het anker binnen te halen en onderweg wakker te worden met een tas koffie. Want ja, als je moet wachten tot de koffie klaar is , is de wind misschien al weer weg. Maar we kunnen niet klagen want hij blijft tot de lunchpauze.


Vandaag maken we het tot de Rajang rivier, die we de volgende dagen willen opvaren tot de stad Sibu, een zestigtal mijl landinwaarts. 

TWEEDE POGING

De tweede poging om naar Pulau Lakei te varen is meer succesvol. We geraken er zonder squalls of sumatra’s ...maar er staat dan ook helemaal niks wind.


Het eilandje zelf, onderdeel van het Bako Nationaal Park ziet er ferm uit, maar de ankerplaatsen die er staan bij aangegeven vinden we niet geschikt. Toch zeker niet bij een tijde verschil van meer dan 4 meter ( het is nu springtij). 1 boot zou hier misschien wel een plekje vinden, maar voor twee boten schiet er niet genoeg ruimte over om rond het anker te swingen. En daarbij liggen er nogal veel rotsen op de bodem zodat het anker geen grip krijgt. 


Twee nautical mijl verder, bij het vasteland vinden we een beter plekje. Een kleine baai waar we bij zonsondergang proboscis apen hopen te zien op het strandje. We installeren ons dan ook tegen dat de schemer invalt  met de verrekijker in de kuip, maar buiten muggen en nono’s spotten we niks.

SANTUBONG - PULAU LAKEI

In de late voormiddag, wanneer het  opkomend tij is en we vermoeden dat er terug genoeg water staat boven de drempel van de rivier zodat we er zonder problemen over geraken, zetten we koers naar Lakei eiland, bij het Bako Nationaal Park. Maar zover geraken we vandaag niet.


Voor we nog op zee geraken zien we de bekende zwarte wolk vanuit het westen op ons afkomen en omdat we liever safe dan sorry zijn, draaien we om en varen terug vanwaar we kwamen of zelf nog een bochtje verder de rivier op.


Als we na een uurtje terug voor anker liggen vinden we onszelf maar erg flauwe watjes, maar wanneer het na een half uur weer begint te stuiven zijn we toch maar wat blij dat we er niet middenin zitten. Want hier op de rivier liggen we echt heel goed beschut, maar op zee gaat het er precies weer heftig aan toe.


Enfin, zoals gewoonlijk duurt het deze keer ook niet zo lang, maar tegen dat het over is, is het wel te laat om vandaag nog eens te vertrekken.

SANTUBONG 31 mei tem 2 juni

Het is zo van dat kwikkelkwakkel weer. Dat het bewolkt is vinden we niet erg, want dat zakt de temperatuur een beetje naar een aangenamere 29° C , nog steeds warm hoor bij een gemiddelde vochtigheidsgraad van 88% maar toch iets draaglijker dan de normale 34°C en de onverbiddelijke brandende zon.


Maar bij dat twijfelachtige weer zien we het niet zo zitten om een stukje te gaan varen. Net zomin als dat we er tuk op zijn  om ons bootje heel alleen achter te laten op de rivier en de hort op te gaan voor een hele dag. Trouwens, zoveel valt er nu niet in Kuching te beleven, want 1 juni is het ‘Gawai’, het oogstfeest ( of Thanksgiving) van de Dayak gemeenschap in Maleisië en een publieke feestdag met verlengd weekend.

KUCHING

We nemen de bus - of eigenlijk onze duim, want de bus komt maar niet af en liften lukt hier goed, zelfs al zijn we met vier man - naar Kuching om in te klaren. 


Alhoewel we nog steeds in Maleisië zitten, moeten we ons toch weer laten inklaren en onze paspoorten opnieuw laten afstempelen. Een beetje een rare regeling, maar die geldt niet alleen voor zeevarenden maar voor iedereen die Maleisisch Borneo binnenkomt. Nu hadden we wel gelezen dat we ook opnieuw een visum voor 3 maanden zouden krijgen - wat ons erg goed zou uitkomen - maar dat klopt niet.  We krijgen inderdaad een nieuwe stempel in ons paspoort maar onze oorspronkelijk visum wordt  met 3 dagen ingekort...!Waarom ? dat weten we niet, maar het lijkt ons niet zo verstandig om dat aan te kaarten.


Na de hele rompslomp weeral van Immigratie, Port Captain (euh.... shhhhhh...daar zijn we niet geweest, daar moesten we ver voor om lopen) en Customs nemen we een taxi naar de binnenstad van Kuching. Echt veel tijd om te stad te verkennen hebben we niet, want we moeten op tijd de bus terug naar Santubong halen. Maar op het eerste zicht lijkt het een interessante stad die we zeker nog eens tegoei moeten exploreren.

New State Assembly Building

SARAWAK CULTURAL VILLAGE

Sarawak Cultural Village portretteert ‘live’ Borneo’s rijke culturele diversiteit op één plaats. Een 17, 5 hectare uitgestrekt gebied aan de voet van de legendarische Mount Santubong met uitzicht  op de Zuid Chinese Zee en 7 authentieke ethnische huizen van verschillende stammen die vandaag nog steeds in Borneo leven, gebouwd rond een aangelegd meer.

Het meer vertegenwoordigt de neiging van de Sarawakians om hun huizen te  bouwen bij rivieren of langs de kust. Deze ‘water-levenslijn’ wordt gerepliceerd als een centraal punt voor op  water gebaseerde activiteiten. 

In het park  zijn verschillende demonstraties van ambachten door echte vaklui, traditionele spelen, huishoudelijke taken, rituelen en ceremonies, die uitgevoerd worden in en buiten de ‘longhouses’ .

Jonge getalenteerde Village artiesten voeren hier ook 2 maal per dag een multi-culturele dansvoorstelling op in het theater van het park en tot slot serveert het restaurant van het museum dagelijks geselecteerde traditionele Sarawakian gerechten.

                                                                                                            (Www.scv.com.my)


We beginnen in het openluchtmusen  met de dansvoorstelling en die is zo goed, dat deze alleen al een bezoek aan de Cultural Village de moeite waard maakt. Maar eigenlijk is het  hele ‘Life musem’ zo goed in elkaar gezet dat ik niks anders kan doen dan beamen dat dit musem echt een ‘must do’ is.

They do mean business , so better watch out
The skulls are real !

SANTUBONG

Er is ons vertelt dat het hier op de rivier, elke dag rond 4 pm serieus waait. En als er inderdaad een sumatra voorbij komt, dan zijn we liever aan boord. Dus tegen dat we afscheid genomen hebben van de Willy schiet er niet veel tijd meer over om nog iets te doen voor het gaat blazen en wordt het bijgevolg weer een rustig dagje.

SANTUBONG

Willy, die morgen alweer verder gaat, maakt ons een beetje wegwijs in Santubong en toont ons zijn favoriete lunchadreske. Een plaatske dat we meteen uitproberen en waar we liters ‘The o ice’ drinken, heerlijk in de schaduw  onder een ventilator.

SATANG BESAR

Vandaag zeilen we naar Satang Besar eiland en ja ja... het is ongelooflijk maar we kunnen deze keer ook weer zeilen. Wel scherp aan de wind, maar het lukt net en dat is toch echt wel veel plezanter dan dat motoren.


Bij Satang Besar gaan we eerst aan de noordzijde kijken of we daar het anker kunnen droppen, maar dat baaike daar stelt zo weinig voor en gezien onze ervaringen met het weer hier, vinden we het  eigenlijk  maar niks. Dus gaan we verder door naar de oostzijde en daar is het wel mooi, maar daar liggen we recht in de wind (wel niet veel en hij kont vanuit het oosten dus ongevaarlijk) en in de swell. Ook niet goed dus...Oke, dan vergeten we dit eilandje maar en gaan meteen door naar de Santubong rivier waar we zeker weten dat we veilig kunnen liggen.


Op de Santubong rivier bij het gelijknamige vissersdorp ligt toevallig ook de Willy, die we in Langkawi gaan helpen zijn bij de installatie van zijn pactor modem. En omdat de Willy een feestje aan het bouwen is met nog 2 Franse boten, komt hij ons gelijk ophalen van zodra ons anker de bodem raakt. ‘t Is allemaal weer erg onverwacht maar wel gezellig en die Fansen blijken toffe gasten te zijn als ze een glaasje wijn op hebben. 

TALANG TALANG KECIL

 We slapen eerst lekker uit en varen dan een piepklein stukje naar Talang Talang Kecil eiland. Omdat er een licht briesje staar vanuit het oosten, parkeren we onze boot aan de westkant van het kleine eilandje op een erg mooi plekje. Helder blauw water, een rifke op 100 m van ons  af waar we straks willen gaan snorkelen ,en een zandstrandje. Maar voor we het water inspringen eten we eerst een boterhammeke en terwijl we aan de lunch zitten, zien we een grote donkere  wolk vanuit het westen op ons afkomen. Zal wel een dikke regenwolk zijn veronderstellen we, want hier in Maleisisch Borneo verwachten we nu  geen sumatra’s meer. Dus gewoon effe al de luiken sluiten en wachten tot de bui over is. Maar amaai...was dat effe verkeerd gedacht want tien minuten later krijgen we weer serieus lappen rond ons oren van Mr Sumatra en hebben we weer eens hoerenchance dat het niet verkeerd afloopt.
Vlak boven ons barst het onweer los met keiharde regen, draait de wind plots met  180° en blaast ineens met 40 knopen vanuit het westen onze boot richting  het rifke dat nu achter ons ligt, op nog maar 30 m. En nondedju...dat is wel heel dichtbij, want als het anker nu  maar een beetje lost, dan zitten we erboven op. We starten dan ook meteen de motor, houden ons gereed voor het geval dat....en om het anker wat te ontlasten vaart Dirk  tegen de wind in zodat we ter plaatse blijven liggen. Drie kwartier staat hij daar in de gietende regen achter het stuur te bibberen van de kou en te zingen van ”Och was ik maar bij moeder thuis gebleven...’en dan pas  stopt de regen en zwakt de wind af. Dat is dan ook het moment dat we ankerop gaan, op zoek naar een ankerplaats die geschikter is bij zulke weerfronten. Twee uur later is er weer geen zuchtje wind vanuit geen enkele richting en staat er weer een stralend blauwe hemel.

NAAR BORNEO 22 tot 24 mei

Het lange wachten op een goed weervernster loont de moeite, want we kunnen bijna de hele trip naar Borneo zeilen. Niet dat er veel wind staat -  rond de acht tot tien knopen zuidoost- maar hij komt juist zo binnen in de zeilen dat we er het maximum kunnen uithalen. En omdat de wind niet hard genoeg waait om golven te maken, is de aan de windse koers daarbij nog niet  zo oncomfortabel ook. 


Het eerste etmaal maken we dan ook meer mijlen dan verwacht, ondanks we toch even de motor moeten bijzetten. Maar gelukkig kan die lawaai maker ‘s nachts weer uit en blijft die uit tot in Borneo.


De tweede dag draait de wind ietjes meer oost (o/zo) en omdat we dan nog wat scherper aan de wind varen, maken we een gemiddelde snelheid van 7 knopen +. Yihah...! Wat is dat lang geleden dat we nog eens zo lekker gezeild hebben. We gaan zelfs zo goed dat Kind of Blue de hele dag achter ons blijft, in plaats van als gewoonlijk een stuk voor ons.
In de loop van de middag krijgen we een sqaull over of mini sumatra, maar voor een sumatra komt hij eigenlijk  ietsjes teveel vanuit zuiden. Toch draait de wind plots naar w/zw en zwelt aan tot 30 á 35 knopen. Het hele gevalletje duurt gelukkig niet langer dan een uur.


In de loop van de tweede nacht zwakt de wind weer  af en verliezen we terrein op Kind of Blue. Ze steken ons  voorbij en lopen zelfs zeven+  mijl uit op ons. De hele volgende dag doen we ons best om ze met de genakker ( de wind zit nu z/zo aan 10 knopen) terug in te halen, maar meer dan 2.5 mijl krijgen we ze niet ingelopen.


Om een uur of negen s avonds komen we aan bij Cape Tanjong Datu, in het noordoosten van Borneo vlak bij de grens waar het Maleisisch grondgebied begint. Aan die kaap krijgen we ineens zoveel tegenwind en tegenstroom dat we een goei dot gas moeten geven om vooruit te geraken om hem tegen 2,5 knoop gerond krijgen. Juist achter het hoekje van de kaap hebben we een waypoint om te ankeren, maar daar waait het ook nog zo hard en staat er zoveel golfslag dat we besluiten om nog 15 mijl verder door te gaan naar een plekje meer uit de wind. Die laatste 15 mijl opboksen tegen wind en stroom gaan zo langzaam dat het wel een eeuwigheid lijkt te duren voor we eindelijk het anker kunnen uitgooien en doodvermoeid ons bed inkruipen.                                 

TIOMAN, TEKEK-JUARA

Gisteren nog boodschappen gedaan, vandaag de hele kip de we gekocht hadden al tot vier maaltijden verwerkt, nog snel een nieuwe fles kookgas gekocht want die was na mijn kokkerellen leeg, dan uitgeklaard en na de lunch varen we dan eindelijk uit. Een kort stukje weliswaar, tot Juara baai aan de andere kant van het eiland, maar dan kunnen we morgen een vroege start maken richting Borneo

TIOMAN, TEKEK

Vannacht had  Kind of Blue een rat aan boord.
Ja, de leut begint er toch af te gaan om in een marina te liggen als je kakkerlakken en ratten aan boord krijgt. 
Nu waren we eigenlijk in de marina gaan liggen omdat Tekek aan de lijzijde ligt in geval van een sumatra (zo’n weerfront met veel wind) en na die drie bij Pulau Aur zijn we toch een beetje huiverig geworden om aan lagerwal te ankeren. Daarbij is de marina hier zo goedkoop, dat het echt niet nodig is om buiten te liggen met schirk dat je weer overhoop wordt gewaait. Maar natuurlijk is er in die tien dagen dat we nu al veilig in de marina liggen, nog geen enkele sumatra gepasseerd. Alleen ratten en kakkerlakken....

TIOMAN, TEKEK

Toen we gisterenavond terug aan boord kwamen zagen we 2 kakkerlakken over ons dek wandelen. Zo van die grote van 4 cm lang.  We hebben ze uiteraard meteen doodgespoten en het water in gekieperd, maar als we een beetje verder keken, vonden we er nog een hele hoop op de steiger en op de vissersboot naast ons. Daarop hebben we de bus kakkerlakkenverdelger helemaal leeg gespoten op de landvasten maar vrezen nu toch voor een kakkerlakkenplaag op de Narid.
Wort vervolgd.... 

TIOMAN, TEKEK

Juist buiten de marina ontdekken we dat het wel goed snorkelen is. De Colorazul van Michel en Carmen ligt daar geankerd en vanaf hun catamaran kan je zo naar een toch wel mooi rif zwemmen. Niet spectaculair, maar we zien er behoorlijk wat visjes en van die leuke Nemo’s. Pittig visje trouwens zo’n Nemo, die als je te dicht bij zijn territorium komt je gewoon aanvalt, hoe klein hij ook is.


Na het zwemmen blijven we nog wat op de Colorazul na buurten en maakt Michel een heerlijke pasta met inktvis klaar. Een goed recept en spijtig dat ik niet opgelet heb hoe hij dat heeft klaargemaakt, want Dirk die mee in de keuken stond is al vergeten welke sausjes en specerijen er in de pot gegaan zijn.

TIOMAN, TEKEK

Die berg op en af lopen gaf ons gisteren niet alleen voldoening, maar vandaag ook spierpijn. We maken er dan maar een luie dag van en spelen het gezelschapspelletje ‘Domino Mexican Train’ samen met Dick en Anita door de dag in plaats van ‘s avonds. Erg plezant spelletje trouwens.

TIOMAN, TEKEK

Van Tekek loopt er een wandelpad over de berg naar de Juara baai aan de andere kant  van het eiland. Een stevige wandeling van 7 km waar we net iets voor acht uur aan beginnen wanneer het nog juist niet te warm is. Met z’n vijven zijn we, Dick, Michel & Carmen van Colorazul en wij.

We moeten heel eventjes zoeken naar het pad dat juist waar de straat doodloopt, rechts het bos ingaat. Of beter gezegd de jungle ingaat want hier lijkt het nu eens echt op de jungle zoals ik me die had voorgestel, dicht begroeid met palm- en allerlei andere bomen en veel groen aan de grond. Het pad begint meteen naar boven te klimmen, zeker 4 km aan een stuk door. Het is wel handig dat het pad bijna helemaal uit trappen bestaat, maar amaai, zoveel trappen lopen pakt wel op de adem. Als het pad verspert wordt door een boom die is omgevallen, lijkt het even dat we rechtsomkeer moeten maken, maar na een serieuze klauterpartij geraken we er toch allemaal over.


Eens we boven zijn stopt de jungle en komen we aan een betonnen weg met een splitsing naar Juara of terug naar Tekek maar dan via de nieuwe betonnen weg. Maar we wandelen uiteraard verder naar Juara, nu 3 km aan een stuk heel steil naar beneden. Na 2,5 uur stappen komen we aan.


Helemaal terug wandelen terwijl de zon al goed van katoen geeft zien we eerst niet zitten, maar ze vragen hier zo’n belachelijk hoge prijs voor de taxi - 125 RM voor ons vijf -  dat we toch maar te voet terug gaan en het eerste stuk over de weg proberen mee te liften met een scooter. Tweemaal stopt er inderdaad ook een scooter zodat Dick en Carmen achterop snel terug geraken, maar Michel en wij lopen heel de weg terug. Op het steile stuk, nu naar boven, is het afzien maar eens terug in het bos gaat het vanzelf en het is eigenlijk echt wel een hele ferme wandeling.

TIOMAN, TEKEK

Eindelijk, na vijf dagen in Marine Park gebied te liggen, gaan we snorkelen. Maar bij navraag waar het nu het beste snorkelen is, moeten onze buren die de omgeving onder water zo een beetje verkend hebben, lang nadenken. Drie baaien verder, vertellen ze ons uiteindelijk, zit er heel veel vis, maar verder is er niet veel bijzonders te zien.


Omdat we met onze dinghy geen drie baaien verder geraken, varen we tot aan het bassin van het Marine Park en ietsjes verder, maar net zoals bij Tulai eiland valt het snorkelen tegen. Er is veel koraal, maar bijna allemaal dood en bijgevolg dus ook bijna geen visjes. Wordt het snorkelen en duiken hier dan zo overroepen, of zijn wij zo verwend geweest in de Pacific?

TIOMAN, TEKEK

Hoewel het weerbericht nog niet veel veranderd is, beginnen we toch stilaan te denken om verder te zeilen. Ondertussen is alle was gedaan en moeten we dus alleen nog boodschappen doen. Maar in het winkeltje liggen de groenten er maar slapjes bij en omdat die pas woensdag ververst worden, stellen we ons vertrek nog wat uit. We zijn immers nogal vroeg in het seizoen om naar Borneo te gaan en hebben dus helemaal geen haast. En wie weet, als we nog wat wachten krijgen we misschien ook nog wat gunstiger weer.

TIOMAN, TEKEK

Vandaag verjaart Anita en dat wordt gevierd met taart, cake en koffie. 
Voor de rest is het veel te warm om iets te doen en houden we het op een rustige zondag.

TIOMAN, TEKEK

Dirk mag het duikgerief van Kind of Blue even lenen en vervangt met Dick’s assistentie de anodes van de schroef en de schroefas.  Normaal moeten we die om de zes maanden vervangen, maar deze zijn een jaar meegegaan. We denken dat dit komt omdat we het afgelopen jaar de kortegolf radio weinig gebruikt hebben. Die straling die vrijkomt als we met ssb zenden doet altijd allerlei gekke dingen zoals lampjes spontaan doen branden, of de stuurautomaat van de wijs brengen of de dieptemeter gek maken. En we vermoeden dat die ook de anodes sneller laten verteren. 

TIOMAN, TEKEK

diesel tanken: ok
water tanken: ok
de was : de helft al gedaan
het weer : er wordt regen voorspeld de volgende dagen, dus niet plezant om naar Borneo te zeilen
boodschappen : we wachten eerst op een goed weerbericht voor we boodschappen doen

PULAU TIOMAN, TEKEK

In de Tekek marina is het nogal raag geregeld. Of beter, er is helemaal niks geregeld. Je vaart daar maar gewoon binnen, zoekt een plek, legt daar aan en gaat vervolgens betalen bij de Jabatan Laut (Marine Department). Reserveren kan je er niet en ze voeren er een politiek van ‘opgestaan is plaats vergaan’. Alleen werkt die politiek niet bij enkele jachteigenaars die hier al een poosje liggen. Als die voor een paar dagen uit zeilen gaan, willen die niet dat er ondertussen iemand op “hun” plaats  komt. De vele lokale bootjes die hier liggen doen daar gelukkig niet moeilijk over, maar die betalen dan ook helemaal niks voor de marina.


Als wij en Kind of Blue binnenvaren hebben we chance en hoeven niet lang te wachten op plaats. Er varen namelijk twee jachten uit en gelukkig ook nog een lokale boot, want 1 van de jachten komt na twee dagen terug en we mogen zeker niet op die zijn plaats gaan liggen wordt ons verteld.  Later op de dag komt daar toch nog iemand liggen en amaai, dat leidt tot serieuze discussies.


Met de elektriciteit op de pontons hebben ze hier ook problemen. Een tijdje geleden is een zekeringkast wegens overbelasting ontploft, maar die gasten van de Labatan Laut ( waar je de marina fee aan betaald + je elektriciteitsgebruik) vonden dat niet hun taak om die kast te laten herstellen. Daarop heeft één booteigenaar zelf een elektricien in de arm genomen en het voor de helft - er komen nog niet genoeg ampères uit voor al de airco’s die er staan op aangesloten- laten repareren. Op zijn rekening, want niemand wilde meedelen in de kosten. Gevolg is dat hij zich baas voelt over de elektriciteit en dat passanten niet kunnen aansluiten op het net. Tenzij je je daar niks van aantrekt en je kabel gewoon mee in de stekker van je buurman steekt.


Enfin, we zij hier in een zeilersgemeenschap met een echte dorpse mentaliteit  verzeilt geraakt, maar gelukkig is het maar voor een paar dagen.


                                                                                                                                                               

PULAU TULAI

Voor we naar de westkant van Tioman gaan, stoppen we bij Pulau Tulai het eilandje 3 nm  ten noorden van Tioman dat erg populair is bij duikers en snorkelaars. Volgens de reisgids moeten we in de noordelijke  baai zijn, waar de kale en rotsachtige kant erg mooi is onder water, maar omdat het daar te diep is om te ankeren en er aan de ene mooring die er ligt al 3 lokale bootjes hangen, varen we verder tot de westelijke baai.  


Een mooie en grote baai en zodra we daar een mooring hebben opgepikt springen we met duikbril en vinnen het water in. In heel helder water maar voor de rest nogal teleurstellend. De koraal is  dood en er valt dan uiteraard ook niet veel vis te zien. Alleen een grote schildpad die we even achtervolgen.


Omdat we op dit plekje  absoluut niet goed liggen in geval van een Sumatra, overwegen we na het zwempartijtje nog  verder te varen naar de marina van Tioman. Maar omdat we toch al heel veel pech moeten hebben om weer zo’n weerfront over te krijgen, verwisselen we de mooring die veel dicht ligt  tegen de kant, met een hele dikke in het midden van de baai.                          

TIOMAN, JUARA BAY

Teluk Juara ligt aan de oostkant van Tioman. Een grote baai met een mooi strand, een paar backpackers vakantieverblijven, enkele restaurantjes en een winkeltje. Een echt mini dorpje,  heel netjes onderhouden. 




Wanneer de grootste hitte van de dag voorbij is gaan we het eens van wat dichterbij bekijken en het dorpje zijn we zo uit, maar als we een beetje verder lopen  zien we enkele apen, eekhorentjes, mooie vlinders en een paar grote varenen. Tioman is dan eigenlijk ook een natuurpark vooral bekend om zijn mooie koraalriffen, maar die liggen dan wel aan de westkant van het eiland en bij het kleine eilandje Tulai.

Wanneer we over het strand teruglopen komen we studenten ecologie vanuit Singapore tegen die allerlei testen aan het uitvoeren zijn. Hun begeleider, een professor die vorig jaar met pensioen is gegaan en nu in Penang woont, verteld ons dat hij al 20 jaar naar Tioman komt met zijn studenten voor een paar dagen praktijklessen. Op de vraag van Anita, of er in die 20 jaar ecologisch gezien veel veranderd is, krijgen we het verassende antwoord dat dat niet het geval is. Het enige dat hij heeft zien veranderen op Tioman, is dat er nu een weg is aangelegd van de hoofdplaats van het eiland naar deze baai, maar voor de rest is er niets ingrijpends gebeurd. Dat klinkt positief. Alleen hoelang dat zo zal blijven is wel de vraag, want ze spreken erover om hier in Juara een groot luxe resort neer te poten. Dat zou pas echt zonde zijn, want de meeste van zulke grote projecten in Maleisië staan eenmaal afgewerkt, meestal verlegen om gasten te verkommeren. En als je ziet dat er nu al geen toeristen in de backpacker bungalowtjes zitten, wat moeten ze dan met een groot hotelcomplex? Maar ja, dat is nu eenmaal typisch Maleisië.

PUALAU AUR - TIOMAN

We zijn er nog niet uit wat we gaan doen; op naar Tioman of nog een dag blijven. Maar terwijl we alvast op het gemakje aan de dag beginnen worden we hier gewoon letterlijk weggeblazen.


Weer een Sumatra, de derde op rij al, maar de mooring waar we nu aanhangen kan de spanning die erop komt te staan met deze harde wind niet aan en schiet los. Met een rotvaart worden wij achteruit gezet. Net op tijd springt Dirk achter het stuur, start de motor en krijg ik ons los van de mooring  en kunnen we een botsing met het motorjacht dat achter ons ligt vermijden en dan onze Narid redden van het rif. Als Dirk dan de boot draait, gaan we bijna helemaal plat en stuiven vervolgens het kanaal uit richting  zee. Daar waait het 50+ knopen en laten we ons gewoon door de wind en de golven meevoeren. Voor top en takel zonder zeil op, dus alleen met de mast en de buiskap gaan we dan nog tegen een snelheid van 6 knopen vooruit. Eerst proberen we nog bescherming te zoeken achter het eiland maar daar worden we ook een paar keer plat gelegd door de wind . Dan maar de open zee op ! Om beter te kunnen sturen en iets stabieler te liggen draaien we toch een puntje zeil uit en blijven voor de wind zeilen, enfin...we sturen onze Narid zo dat de wind achter binnenkomt, want zodra de wind langszij binnenkomt, liggen we plat.


Een half uur later volgt Kind of Blue ons, want die hun mooring houdt het nog wel, maar dat werk platvorm ( van gisteren) begint te driften en het wordt gewoon te link tussen die twee eilandjes.


Twee en een half uur gaan de wind en de zee tekeer dat het gene naam heeft en wij zitten er midden in. En dan plots verdwijnt de wind. Er blijft alleen  nog juist genoeg over om net te kunnen zeilen. Omdat we ondertussen al 10 mijl richting Borneo zijn afgedreven, besluiten we om maar gelijk verder naar Borneo te zeilen en Tioman over te slaan. Maar wanneer Dick van de Kind of Blue het weerbericht opvraagt voor de komende dagen, draaien we toch maar om. De volgende dagen wordt er helemaal geen wind meer voorspeld en wij, noch de Kind of Blue hebben dan genoeg diesel aan boord voor die 300 mijl die we moeten afleggen. Daarbovenop zitten we ook nog eens krap met water en besluiten dan om deze overtocht toch maar niet onvoorbereid te maken.


Door het ommetje dat we gemaakt hebben ligt Tioman nu ineens twee keer zover weg  als vanmorgen bij het ontbijt en omdat, zoals te verwachten, het op de middag finaal gedaan is met waaien hebben we nog heel de rest van de dag nodig om er te geraken.

PULAU AUR

We hebben het hier op Pulau Aur zo naar onze zin, dat we gewoon nog een dag blijven.


Daarbij begint de zondag zo  lekker rustig zoals dat  op een zondag hoort, tot we ‘s middags weer een ``Sumatra`` op bezoek krijgen. Jongens jongens toch... het waait precies wel iets minder hard als gisterennacht, maar de zee gaat wel veel harder tekeer. Zo erg zelfs dat we, echt waar zonder te overdrijven, bijna zeeziek worden terwijl we gemoord liggen.


Wanneer de Sumatra - een weerfront dat vanuit het westen ( vanuit Sumatra; vandaar dus de naam) komt met wind tot 65 kn en hevige regen, dat twintig minuten tot meer dan vijf uur kan blijven hangen - zo goed als weg is en de zee aan zijn laatste stuipen is, komt er een tugboot met werk platvorm op het eiland Aur afgestoven. De tug draait het kanaal tussen Aur en Dayang in, gooit zijn sleep los een 200m bovenwinds van onze mooring  en gaat er dan zelf vandoor. Tegen dat het werk platvorm een paar stalen kabels waar ankers aanhangen heeft kunnen losmaken en het water in heeft gegooid, is dat zo dicht naar ons toe gedreven, dat wij niet anders meer kunnen dan ons van de mooring losmaken en ophoepelen.  Waarom die sleep zo dicht langs ons moest komen begrijpen we niet, want er is plaats zat hier tussen de twee eilanden.


Enfin, voor het resort op het eiland Dayang pikken we opnieuw een mooring op maar daar liggen we nog geen half uur of er komt iemand 30 RM afrekenen voor die mooring. En eerlijk gezegd, dat zijn we niet van plan om te betalen. Voor dat bedrag lig je hier in Maleisië in alle luxe in een marina! Dus gooien we nog eens los en pikken een beetje verder weer een mooring op, waar we hopelijk kunnen blijven liggen.


En wanneer wij verhuisd zijn, vaart die tugboot terug naar zijn sleep en legt zich er gewoon naast. Wat een asociale asshole...!

PULAU AUR

Amaai amaai, wat ging het hier tekeer vannacht. Rond een uur of vier werden we wakker omdat onze boot zo’n bokkensprongen maakte en ja dat zal nog wel niet; harde wind (30 kn) en een hysterische zee. Een Sumatra. En omdat het hier vol koraal ligt en zo diep is, hangen we aan een mooring waarvan we niet weten hoe sterk die is . Dus de rest van de nacht wordt er niet veel meer geslapen. Tegen de ochtend wordt het anders wel weer kalm maar wij blijven gewoon  liggen want na de afgelopen dagen zijn we wel eens toe aan een dag rust.

JASON BAY - PULAU AUR

Het is nog maar een dikke 41 mijl naar Pulau Aur, dus vandaag hoeven we eens  niet zo vroeg op. Temeer omdat het weerbericht dat Dirk gisteren had opgevraagd er zo veelbelovend uitziet en we een vlot tripje verwachten. Maar we vertrekken met een spiegelgladde zee die in de loop van de dag niet veel windrimpeltjes krijgt. Toch bereiken we onze bestemming al op een heel beschaafd uur in de vroege namiddag. 


Het kanaaltje tussen Pulau Aur en Pulau Dayang is een onverwacht mooi plekje tussen twee exotische eilandjes. Palmbomen, witte zandstrandjes en een schattig dorpke met mini moskee. Nadat we eerst even uitblazen en ons vervolgens wat  opfrissen, spreken we met Dick en Anita af aan de kant. Het dorp is zo klein dat we het snel gezien hebben, maar we kunnen er wel in het plaatselijke winkeltje/eettentje nasi goreng krijgen en aangezien we aan boord alleen nog maar blik eten hebben ( het verse is allemaal op) schuiven we daar zonder er lang over na te denken aan tafel.   
                   

                

SUNGAI SANTI - JASON BAY

Nu we Dick en Anita terug gevonden hebben - het was gisteren nog erg gezellig  want we hebben het weerzien natuurlijk gevierd - is de volgende bestemming Pulau Aur. Een beetje te ver om in 1 dag te doen, maar dat is niet erg, want op 54 mijl kunnen we weer een nachtstop maken in de Jason Bay.


De dag begint goed, we zijn in goed gezelschap met de Kind of Blue en hebben voldoende wind om met de genakker te zeilen. We moeten wel nog een stukje langs de ‘Shipping Lane’ maar net zoals gisteren sturen we net langs de Lane, tussen de geparkeerde zeeschepen. En dat is wel een beetje een gek zicht met dat grote zeil op. 


Wanneer we het uiterste zuiden van de Maleisische Peninsular ronden en onze koers naar het noorden uitzetten, draait de wind mee met ons, maar iets te ver door want ze komt vanaf dan pal op de neus binnen. Zonde, want het waait nog een 12 knopen en als die vanuit een andere richting waren gekomen, hadden we er toch nog iets mee aan gekund. Maar het zij zo en het tweede deel van vandaag doen we dus op motor.

Kind of Blue met genakker

PULAU PISANG - SUNGAI SANTI

Vandaag willen we onder  Singapore door via de drukke Singapore Strait. Een 63 mijl die we goed moeten plannen, want het kan hier serieus stromen en die stroom willen we echt mee. Dus dat betekent dat we om 5 uur moeten starten, het laatste uur van de tegenstroom want volgens onze berekeningen hebben we dan de rest van het traject helemaal stroom mee. En we hebben goed geteld want het klopt als een bus.


Na ongeveer vier uur varen komen we bij de Singapore Strait aan en hoewel het daar zoals altijd vreselijk druk is, kunnen we Singapore toch heel vlot ronden. We blijven dan ook aan de binnenkant juist buiten de lane’s en slalommen tussen de geankerde schepen door. Dirk boven aan het stuur en ik binnen aan de AIS, de koers van elk schip dat beweegt in het oog houdend.

Vlak voor we Maleisisch grondgebied weer binnenvaren maken we een foutje. In het hoekje rechtsonder van Singapore, ligt namelijk nog een marine basis en omdat we nogal recht op recht de (Maleisische) Santi rivier wilden opvaren en geen aandacht schenken aan de gele boei die de basis afbakent, varen we honderd meter naast de boei in het gebied van de basis. En dat hebben we geweten!
Er komt meteen een rib aangestoven met 3 jonge mariniers in, die ons met veel toeters en bellen doen stoppen en ons wijzen op het feit dat we in verboden gebied zitten. Ze vragen eerst onze paspoorten, vervolgens de schipsregistratie en omdat ze het eigenlijk niet goed weten ook nog eens een vaarbewijs. Telefoneren dan met hun overste om te vragen wat ze met ons aan moeten, maar voor ze antwoord krijgen zijn we al uit hun gebied uit gedrift en kunnen ze niets anders meer doen als onze papieren teruggeven en ons laten gaan. 


Op de Santi rivier waar we ankeren, arriveert ongeveer gelijktijdig de Kind of Blue die van Sebana Cove komen. En na 6 maanden, terwijl Dick en Anita naar Nederland zijn geweest en aansluitend in Singapore zijn verbleven, is het weerzien heel hartelijk en plezant want we hebben hen echt wel gemist in die lange periode.